NOOTgeval 6
Verslapen...

Een drukke nachtdienst is bijna voorbij. De ambulancecollega's zijn in slaap gevallen. Kort hierna geeft de MKA per pagerbericht de opdracht om een ambulancepost elders in een leeg gebied van de regio te gaan bezetten. De collega's ontvangen dit bericht, maar vallen -onopzettelijk- weer in slaap. Na bijna 30 minuten komt er een A1 alarmering binnen voor een adres ruim 30 kilometer verderop. Vrouw, vermoedelijk CVA. In het gebied waar nog steeds een lege ambulancepost staat …


Casus

Man, ziek, hevige pijnklachten in de rug en daarmee vervoerd naar een perifeer ziekenhuis. Daar blijkt meneer een myocardinfarct door te maken.

Meer dan 70 collega’s uit ‘ambulanceland’ reageerden op de bovenstaande casus. Hiervan gaven er 24 aan dat ze weleens een soortgelijke casus meemaakten. Wat dan? Enkele voorbeelden: ‘psychose bleek encephalitis’, ‘rugklachten na val met fiets bleek later aortadissectie’ en ‘algehele malaise bleek ernstige electrolytenstoornis’.

Van de andere collega’s die (nog) niet zo’n casus hebben meegemaakt geeft ongeveer 60% aan dat dit hen ook wel zou kunnen overkomen. Herkenbare problematiek dus!

Bijna alle collega’s geven aan dat ze van een soortgelijk casus wel een VIM of ander soort (incident-)melding maakten of in voorkomende gevallen dit zullen doen. Wat ons betreft: terecht! Alhoewel dit wel moeilijk kan zijn omdat zo’n melding je persoonlijk raakt en/of het onduidelijk is welke gevolgen dit voor je heeft. Beiden zijn goed voor te stellen!

Als stichting pleiten wij voor zorgvuldigheid en transparantie in het omgaan met deze meldingen. Zorgvuldigheid door goede persoonlijke begeleiding van de melder en een nauwgezette objectieve beoordeling van de feiten rondom de melding. Gestandaardiseerde onderzoeksmethodiek is hierbij onmisbaar. En transparant: wat kan de melder verwachten? Ons advies is om de melder altijd ‘mee te nemen’ bij de behandeling van de melding. Geef bijvoorbeeld aan wat de procedure is, wat de doorlooptijd ongeveer is en doe lopende het traject regelmatig een terugkoppeling aan de melder. En de impact op de collega? Wellicht ligt hier een waardevolle taak voor BOT/TCO of vertrouwenspersoon!

Terug naar de casus. Welke maatregelen hadden de casus zoals die nu is mogelijk voorkomen? Zijn er herstelkansen in zo’n situatie? Welk advies geef jij aan je collega’s?

De meeste adviezen betroffen het maken van een 12-afl. ECG. Doe dit laagdrempelig, neem hiervoor de tijd, beter een keer te veel dan te weinig, etc. In bredere zin geldt dit advies natuurlijk ook voor andere meetmogelijkheden, bijvoorbeeld temperatuur en glucose.

Andere collega’s hadden meer de insteek van klinisch redeneren, zoals: vraag de klacht uitgebreid uit qua aard, ontstaan, patroon, provocatie, etc. Of deze: neem met name voorgeschiedenis en risicofactoren altijd(!) mee in je overwegingen en dwing jezelf om een reële differentiaal diagnose op te stellen.

Tenslotte: meerdere malen was het advies om met een ‘open blik een hulpverlening’ in te gaan. Ook als iemand bekend is met (allerlei) klachten. Een ‘focus’ in de hulpverlening heb je nodig om te komen tot behandeling, triage ziekenhuis, etc., maar met een ‘focus’ bij de patiënt al binnenkomen is ‘kokervisie’ en kan levensgevaarlijk zijn!

Afrondend: een herkenbare casus voor veel ambulancecollega’s. In een veranderend palet van onze gezondheidszorg is het aannemelijk dat dit steeds vaker gaat gebeuren. Daarom is het belangrijk dat deze zaken open worden besproken. De ‘koffietafel’ kan hierbij zinvol zijn, maar veel meer winst valt te behalen bij intervisie rondom deze ritten. Doet jouw RAV dit al? Mooi onderwerp voor een verbetervoorstel!